dinsdag 3 oktober 2017

22 maanden

En zo werd onze boef óók weer een maandje ouder!
En wijzer kunnen we wel zeggen. Zijn spraak en articulatie zijn stukken beter.
Hij maakt hele zinnen en kletst de oren van je hoofd.
Boeken lezen doet hij zelf en dan komt er van alles bij.
Zingen vind hij ook leuk, van visje visje tot ik ga slapen ik ben moe en vrije vrije vrije.
Sinds kort zegt hij ook: Ik houf an jou! (ja echt zo)
En dan duikt hij tegen je aan voor een dikke knuffel.
Kusjes komen op je wang, je neus en sóms op de mond terecht en af en toe nog met de mond open...
Zijn 5e kies is nog steeds niet helemaal door, maar is gelukkig wel de enige die aan het doorkomen is.
Hij is ook een zeer opmerkzaam jongetje. Hij vind de kleinste kruimel op de grond en die moet hij dan uiteraard opwuimen in de pupak (zo zei Hannah dat ook).
Of hij meld oma even dat ze een nieuwe bloes heeft!
Hij deed nóg een bijzondere ontdekking in de badkamer... en dat is dat mama géén piemel heeft!
Hij heeft goed gekeken, van voren én van achteren maar nee, hij is weg!
Het is toch wat he?

 Hij is nog te jong om te beseffen dat er bepaalde 'jongens' en 'meisjes' kleding is.
Dit jurkje kregen we als cadeautje voor Elisa. Omdat ik aan de maat twijfelde pasten we
het jurkje bij Nathan en nu kan ik wel inschatten dat Elisa hem volgend jaar past.
Vervolgens wilde Nathan de juk aanhouden natuurlijk!

Nathan maakte een duik en knalde met zijn voorhoofd op de rand van de salontafel...
Een dikke bult en hoofdpijn waren het gevolg. Hij was er flink sjaggo van ook, de arme ziel!
Ik ben direct gaan koelen en heb daarna gesmeerd met arnica.
De eerste nacht heb ik hem wakker gemaakt, maar toen was er gelukkig niks aan de hand.
Inmiddels zie je alleen nog een deukje in zijn vel, precies bij zijn denkrimpels...

 Niks is leuker dan cake bakken. Tante Arike deed dit al eens met hem dus wilde hij het
met mij ook doen. Hij pakte de kruk, klom erop en wees op het aanrecht: keek aken!
Dus gingen we cake maken.

Nathan heeft een 'das' om die van Papa was.
Opa en oma de Ruijter namen die in 2008 mee uit Amerika.
Hij vind hem prachtig!
Hij ging meteen voor de kast staan en riep: foto aken!
 We gingen een dagje naar oma Huisman om de verjaardag te vieren
van oom Christiaan. Daar kreeg Nathan een takkoh. Hij liet hem meteen niet meer los.
 Na zo'n drukke dag en rit naar huis slaapt meneer heerlijk in zijn eigen bed.
 We moesten even een foto maken van zijn blauwe plek, maar hij ging gelijk poseren...
Drukke boel was het op zondag in onze huiskamer, 
de grote kids hadden de duplo ontdekt!
 Zodra je de camera pakt wil Nathan zien!
of hij gaat zich raar gedragen...
 Maar hij is dol op Elisa, even kuffelen, kusje geven en choon aken!


We kregen een nieuw paar schoenen in maat 25.
Ze zijn nog een klein beetje te groot, maar hij deed
ze natuurlijk niet meer uit... dus aan de wandel
dan maar mét de nieuwe goenen..

 
 Opa de Ruijter was ook jarig, hoewaaaaaaa!
Maar sámen normaal op de foto ho maar!

De maïs werd geoogst, dus moest er gekeken worden. En dan eten we het fruit toch gewoon buiten?
Wie zou er meer plezier hebben gehad bij het kijken?

 Nathan is nog steeds dol op takjes, al gebruikt hij ze nu 
om mee te slaan óf als wandelstok....

Inmiddels wordt het steeds kouder en is het regelmatig tijd voor een winterjas, vooral in de ochtenden. Dus haalden we deze jas van Matthias van zolder. En hij staat ook Nathan superleuk!
Ons troetelbeertje...


 Vervolgens is het in de middag weer zó warm dat je zonder jas kan buiten zitten in de zon...
Lekker speelweer dus!
Elisa wil steeds meer spelen en bij ons in de buurt zijn.
Dus uit de box en op het kleed!
Tot groot vermaak van Nathan natuurlijk.

Freddy en ik gingen een dagje naar Ikea om een nieuw bed te kopen.
We namen Elisa mee, Hannah ging gewoon naar school en Nathan bleef
lekker thuis bij opa en oma.
Hij mocht lekker vissen kijken op de tv!
 Maar 's-avonds kon hij maar niet slapen vanwege zijn verstopte neus.
Dat is ook heel lastig als je je duim in je mond wil stoppen maar óók
door je mond moet ademhalen!
Dus mocht hij papa helpen om een kastje in elkaar te zetten.

 Nathan at zijn banaan als een meloen...
 Gek doen met stoepkrijt...
 Papa hewpeh om het bed in elkaar te zetten.
 Samen met Elisa in de box... hij vond het geweldig!
Papa paste een zondag op tijdens de kerkdienst, dus werd er gezamenlijk in het bos gewandeld.
Als mama zit te naaien dan duw je net zo lang tot je er naast zit...
en dan overal aanzitten!
 Nathan past zich aan aan het leven met zussen.
Hij kwam zelf aanlopen met een strik om het hoofd (elastiek) en riep mwooi!
 Uiteindelijk gingen we zónder strik Bauke uitlaten.
En ontdekte hij dat hij zakken in zijn overall heeft!

Altijd als de één iets heeft... wil de ander het ook.
Dus klom Nathan op schoot terwijl Elisa er ook zat.
Dan maar een groepsselfie!


En dan sluiten we nog even af met de nieuwe familiefoto's die we maakten.
Het was eigenlijk al een beetje te koud voor korte mouwen, maar gelukkig scheen de zon!







En dan als afsluiter nog even zijn meet en weegmomentje.
Hij weegt nu 13,4 kilo en is
92 cm liggend en 90,5 cm staand.
Hij volgt dus een prima lijntje voor lengte en gewicht en dat is mooi.
Ter vergelijking was Hannah 12,5 kilo en 92 cm liggend.
Dus dat is weer een mooie score.
Prachtig om hem mee te maken en op te zien groeien.
Ons kleine troetelbeertje en wonder van God!

zondag 3 september 2017

21 maanden oud

En het leven is nog steeds een groot feest!
Ok, niet altijd want hij is nog in staat om over zijn eigen tenen te struikelen met wat schrammen als gevolg. Maar het leven gaat door en er is genoeg wat hij niet wil missen!

Zo hadden we een trouwerij, oom Robert ging trouwen met tante Widhi!
Dus mocht Nathan een mooie (strop)das met zelfs een dasspeld om!
Na de trouwerij en lunch gingen we naar oma Huisman om lekker van het zonnetje te genieten.
Nathan moest en zou aan de plantjes zitten, dus hij mocht onkruid wieden.

Het is inmiddels zomervakantie voor de grote kids dus is het druk met fietstoeristen.
Nathan vind het geweldig om naar de 'ietsen' te kijken, en helpt ze graag op weg!
Voordeel van die vakantie is dat de grote kids Nathan vermaken.

Als ik op de grond lig om oefeningen te doen komt Nathan me uiteraard helpen!
Nathan is dol op de zandbak, maar de grote kids ook! 
Het voordeel is dat hij niet vaak alleen hoeft te spelen.

WE hebben nu besloten zijn haar wat langer te laten dus kunnen we leuke stekels maken!
Maar je ziet zijn gezicht veranderen, het kleine babytje is nu echt een jongetje geworden!

Opa wordt nog regelmatig bezocht om te kijken naar treinen en tractors.
Nathan vind het geweldig om alles zelf te doen, maar de trap af gedragen worden vind hij toch leuker.
Om mijn rug niet te veel te belasten til ik hem tegenwoordig op mijn rug, ipv op de heup.
En dat vind Nathan helemaal leuk!
Aan het einde van de vakantie heeft Nathan het ontdekt, hoe leuk zelf spelen is!
Hij is nu dan ook blij dat de grote kids naar school zijn, hij heeft weer de ruimte om alleen te spelen.
Geen rietjes meer voor meneer, hij sloopte ze alleen maar.
Nadeel is dat hij nu ook wel eens uit onze kopjes wil drinken!
Onze schoenen passen is een ander ding, vooral als hij ze verkeerd om aan doet haha!
Tante Anneke is de suikertante...
Jong geleerd is oud gedaan, Nathan loopt graag achter opa aan met zijn maai-maai.
Naast alles wat voorspoedig ging deze maand is Nathan ook ziek geweest.
Hij heeft anderhalve dag koorts gehad en was flink lamlendig.
Daarna kostte het wat tijd om weer zijn eigen vrolijke zelf te worden.
De draagdoek werd een hangmat en dat vond hij geweldig!
Het ziek zijn had waarschijnlijk te maken met het doorkomen van een nieuwe kies.
Toen die eenmaal door het tandvlees gebroken was werd het allemaal weer beter.
En ja, deze kies staat normaal gepland tussen de 2e en 3e verjaardag, niet verrassend... lol!

Het is een lieverd, een lieve boef!
Grote zus liet haar stiften liggen dus besloot Nathan haar na te doen.
Kleulen! Hij had geen papier, dan maar op de grond!
Gelukkig zijn ze uitwasbaar dus is alles weer ontdaan van Nathan zijn kunstwerk.

Samen wandelen in het bos is gezellig en gezond en ook gewoon grappig!
Omdat hij nu geen luier aan heeft om zijn broek omhoog te houden...
heb ik toch maar mooie bretels voor hem gekocht.
Om te voorkomen dat hij rondspeelt met een bouwvakkers decolleté...
Alleen hij noemt ze natuurlijk das!
Het is wel grappig hoe kinderen dingen oppikken.
Als ik van Hannah een foto wil maken met een nieuwe outfit dan gaat ze voor de kast staan.
Toen ik Nathan vroeg of hij op de foto wilde ging hij zomaar voor de kast staan.
En hij zette zijn mooiste glimlach aan... !
Af en toe neemt Freddy Nathan mee als hij Bauke gaat uitlaten.
Als we vroeg klaar zijn met avondeten bijvoorbeeld.
Dat vinden ze heerlijk, alledrie!
Het voordeel van achteraf wonen is dat je midden tussen de natuur woont.
Dus koeien in de voortuin, een bos in de achtertuin.
Dan ga je natuurlijk even koetjes kijken voor je naar bed gaat!

Nathan is ook deze maand weer veranderd. Het praten verandert steeds, hij articuleert 
elke keer weer beter. Kiest weer nieuwe woorden om na te zeggen of verzint maar wat.
Plehpleh... wij noemen ze knijpers.
Vorkem en tanes lijken tenminste op het echte woord vork en tandjes.
Hij heeft het tandjes poetsen ook helemaal ontdekt en wil elke keer als hij 
zijn tandenborstel ziet de tanden poetsen... haha!
Hij heeft ook het (op)luimen ontdekt en doet dat uiteraard alleen als hij daarmee tijd kan rekken.

Hij is zindelijk, wat fijn dat dat zo makkelijk gegaan is!
Alleen heeft hij 's-avonds liever een luier om. Hij is een beetje zenuwachtig nog als je hem zonder
luier in bed legt 's-avonds en bang dat we hem niet op tijd halen als hij roept
om te plassen denk ik. Het zal waarschijnlijk wel een keer voorgekomen zijn dat hij 
juist riep en wij de babyfoon niet aanhadden.
Nu heeft hij ook de mogelijkheid om zelf in en uit bed te klimmen omdat
Freddy spijlen uit het bedje heeft gehaald. Het in en uit bed tillen ging me toch wel opbreken.
Nu klimt hij er zelf in en uit. De eerste week heeft hij een paar keer aan de deur staan
rammelen, maar inmiddels gaat hij liggen en komt er pas weer uit als het tijd is.

En zo wordt onze dreumes langzaamaan een peuter... 
Met een eigen willetje, maar een groot hart! Zo lief hoe dol hij is op Elisa.
Hij is zorgzaam voor haar en wil niet eten als zij huilt.
Stopt met spelen om te vertellen dát ze huilt en geeft kusjes en knuffels.
Gelukkig krijgt iedereen in huis die van hem dus we hoeven ons niet achtergesteld te voelen.
Wat een rijkdom van God om ook hem in ons gezin te hebben!