donderdag 31 december 2015

4 weken oud en op de rand van 2015!


Zo op de rand van 2015 kijken we nog even terug. Naar afgelopen week maar ook naar afgelopen jaar. Want bijna het hele jaar stond in het teken van de verwachting en geboorte van Nathan. Al wisten we in het begin natuurlijk niet dat we een Nathan zouden krijgen. Hij is nu al 4 weken bij ons en de dagen vliegen om. Nathan is al niet meer weg te denken uit ons leven, er al helemaal onderdeel van.
Het was een bijzonder jaar en het wachten was de moeite meer dan waard. Nathan is in vele opzichten een verrijking van ons leven. Een geschenk van God!
Deze week beleefde Nathan zijn eerste kerst. Al heeft hij er niet veel van meegekregen, zijn dagen draaien toch vooral om eten, slapen en zijn luiers volmaken. Dat laatste is hij een ster in, dat eerste gaat ook goed maar dat slapen dat wil soms niet zo lukken. Dus dan lig ik 's-nachts met een mopperend jongetje op mijn borst of een hummend jongetje in de wandelwagenbak naast mijn bed.
We zullen zien of dit binnenkort over is, anders is het haast beter om zijn bed bij ons in de kamer te zetten.
Ik voed 's-nachts ook weer in bed. Ik heb een vrij sterke toeschietreflex en Nathan verslikt zich er regelmatig in. Wat helpen kan is hem dan te laten zitten tijdens het drinken. En dat wil niet zo goed in de schommelstoel in Nathan zijn kamer dus neem ik hem mee in bed. Ik wissel de voedingsposities een beetje af en merk dat het wel scheelt. Maar hij krijgt soms gewoon aardig wat melk in één keer voor zijn kiezen (in zijn mond gespoten...) Dit resulteert weer in veel lucht inslikken, verslikken en dan krampjes. Het zal vanzelf wel een keer beter gaan. Maar we kunnen er in elk geval zeker van zijn dat hij voeding binnen krijgt!
Dat laat zijn gewicht ook wel zien want hij is zo'n 2 ons aangekomen afgelopen week. Het is een heerlijk vol jochie. Ons troetelbeertje. Hij is niet eens dik, heeft niet al te veel rolletjes maar is gewoon goed aan de maat. Maar dat is ook wel lekker als hier niet overal even warm is. Vetjes helpen bij de kou!
 

Er wordt nog steeds veel geknuffeld. Hannah houdt het bij en volgens haar heeft ze bijna elke dag wel even Nathan vastgehouden. Heel belangrijk al die vitamine L want daar groei je ook van!
Ook de vloeibare vorm natuurlijk, dáár groei je ook van!
En zo sluiten we deze week en dit jaar af met een blik voorwaarts. Naar 2016. Een jaar waarin we Nathan steeds beter mogen leren kennen. Waarin hij mag groeien en groeien. We zien uit naar elke minuut samen en zijn benieuwd naar wat het leven jou mag brengen in Gods nabijheid.

donderdag 24 december 2015

3 weken oud!



De tijd vliegt om als je uren doorbrengt met kijken naar de knapste man in huis, volgens Freddy dan!
Het is genieten en genieten en nog eens genieten. En soms wordt ik wakker met zo'n gevoel dat ik het gedroomd heb, het mooiste is beseffen dat je dan écht zo'n mooi minimensje hebt gekregen. Ook mooi is dat we dit geluk met zo veel mensen mogen delen. Niet alleen binnenshuis en binnen de familie maar ook daarbuiten delen mensen onze blijdschap. De boodschap van ons wonder is wijd verspreid. Want een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven...



We kregen visite vanuit Groningen van oom Robert en ook oom Arne werd van dichtbij bekeken. Hoewel Nathan natuurlijk niet veel kan zien. Maar eigenlijk wordt er door iedereen in dit huis geknuffeld en genoten met Nathan. Er is altijd een vrijwilliger te vinden om hem vast te houden tot hij in slaap valt. Want hij valt het best in slaap op zijn buik en dan op de borst van iemand die rustig blijft zitten met hem. Daarna kan hij wel in bed gelegd worden.

 

Alleen 's-nachts kan ik maar geen vrijwilligers vinden... dus dan neem ik hem bij me in bed. En als ik weer een keer wakker wordt dan leg ik hem in zijn eigen bed. Tenzij hij dan zelf het tijd vind voor de volgende voeding natuurlijk.
Hij heeft een tijdje op een schema van om de drie uur gezeten en is nu langzaam naar om de 4 uur aan het gaan. Maar soms komt dat helemaal niet uit of gooit hij het zelf in de war. Gelukkig is bij borstvoeding de vraag prima aangepast op het aanbod en komt hij niets tekort.


Dat blijkt ook wel want we hebben hem deze week bloot gewogen en toen woog hij 4,3 kilo. Vorige week mét kleren aan 4,5 kilo dus hij is heus aangekomen deze week.


Wat we ook hebben gedaan is lekker gewandeld. In het bos met Bauke. En Hannah met háár wandelwagen en poppenkind. Dat was iets waar Hannah al die tijd naar uitgekeken had sinds ze wist dat er een baby kwam. En het duurde maar voor we dit gingen doen.


Het is heerlijk om weer te kunnen wandelen en ook door het bos. Daar ben ik maanden niet doorheen geweest. Het is ook flink aan mijn buikspieren te merken dat ik nu elke dag weer wandel, en dat is alleen maar goed. Nathan trok zich er niets van aan dat de weg hobbelig was en over boomwortels en kuilen ging. Hij heeft heerlijk in de wagen geslapen.


Maar hij had niet in de kinderwagen gehoeven, hij paste ook nog prima in de poppenwagen! Maar niet voor lang want als hij zich uitrekt dan heeft hij niet veel cm aan ruimte meer over.


Ook nieuw sinds deze week is het dragen in de draagdoek. Nathan wil het liefst in slaap vallen op je buik en soms duurt dat eventjes. En dan zit je maar te wiegen en ondertussen krijg ik daar lamme armen van. Dus een draagdoek! Ik had een hele mooie pagné (een brede rechthoekig doek) door een kennis haar man gekocht in Kameroen. Maar het dragen daarmee vond ik maar zo zo. Mijn moeder heeft de doek door midden geknipt in de lengte en de smalle stukken weer aan elkaar genaaid en nu heb ik een korte draagdoek. Nathan vind het heerlijk, zeker nu hij krampjes heeft. En ik vind het óók heerlijk!


Ook nieuw deze week is de fles. Ik lek nog steeds behoorlijk tijdens het voeden en het lukt me nog niet om dat weg te drukken. Dus vang ik het op in de lekschalen/cups en dat geef ik in de fles na de voeding aan de borst. Wel handig dat hij nu de fles leert kennen. Als het nodig is kan hij dus zo een voeding met de fles krijgen. Uiteraard komt er dan wel borstvoeding in!


En zo sluiten we weer een bijzondere en mooie week af. Nathan hoort helemaal bij ons gezin en onze familie. Het voelt alsof hij er al die tijd bij was maar toch is hij nog maar 3 weken oud! Maar al helemaal vertrouwd. Het is een wonder zo bijzonder!
heart-emoticonOokEn 

donderdag 17 december 2015

Nathan is 2 weken oud

En ook deze week is omgevlogen.

Zo maakte oma de Ruijter het speciale lakentje af. Prachtig met beertjes. En dat past ook mooi bij de troetelnaam die we voor Nathan hebben verzonnen, hij wordt regelmatig troetelbeertje genoemd.


Na een ruime week in papieren luiers gingen we nu over op katoenen luiers. Gewoon heel ouderwets, vouwluiers met een strikslip. Dit gaat prima! En omdat Freddy ook een week vrij was konden we hem er mooi weer even vertrouwd mee maken. Ik had het na 2 luiers wel weer in de vingers, hij moet nog iets vaker oefenen. Maar oefening baart kunst!


Uiteraard wordt er hier heel wat geknuffeld met alle bewoners van Domus Spei. Nathan laat het allemaal maar toe en kijkt zijn ogen uit bij wie hij nu weer terecht is gekomen.



Hier een daar hebben we al wat dingen gekregen voor Nathan. Zo ook deze blauwe slofjes. En zo had hij op deze foto iets ouds (een truitje) iets nieuws en iets blauws aan. En zo vinden we telkens wel een nieuwe reden om hem op de foto te zetten natuurlijk!



Van Oma Huisman kregen we een mooie bijdrage waar we deze weegschaal van gekocht hebben. Heel handig als je consultatiebureau niet in de buurt zit. Zo weten we dat Nathan dus al 4,5 kg zwaar is! Hij bunkert lekker door en de borstvoeding is echt goed op gang. Ondanks de spruw moet ik zeggen, die we dus helaas afgelopen week ontdekten. Maar daarmee gaat het ook de goede kant op gelukkig, die is dus al weer bijna weg.


Van huize Domus Spei kregen we een kraampakket met allemaal leuke dingen voor ons 4-tjes. Voor Hannah een doosje Lego Friends, Voor Freddy een pak bier en voor mij een doosje pizzacrackers...
En voor Nathan een wipstoel, schommelstoel, verduisteringsgordijntjes voor in de auto, een mega omslagdoek, 2 kwijlslabben, een mutsje, een mooie groene overall, een zak voor het boxspeelgoed en 2 rompertjes. Ook kregen we nog een mooi tegeltje met de tekst : ik leg de namen van mijn kind'ren in uw handen. Hoe rijk zijn we dat we dat helemaal kunnen zeggen. Omdat we nu kinderen in meervoud hebben. God is groot!



Nathan is telkens weer blij om mij te zien. Geen wonder want ik draag het eten mee. Hij trekt de meest leuke gezichten en vaak zijn we te laat met een foto. Maar hij blijft leuk en lief en mooi om naar te kijken!


En zo is hij al weer 2 weken oud! We genieten volop van hem en zijn God elke dag dankbaar voor zijn geboorte.


Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig.
Er is niets wat God niet kan doen.
Mijn Vader is Hij, Hij maakte mij blij.
Hij zorgt voor jou en voor mij.

donderdag 10 december 2015

10 december Nathan is 1 week oud

Dit is waarschijnlijk de meest enerverende week van zijn leven en ons leven met hem.
Want er gebeurt zoveel die eerste week! Zo leef je er maanden naar toe en zo vliegen de uren samen om!
In eerste instantie voelde het nog steeds zo onwerkelijk dat we nu écht een dochter én een zoon hebben. Hoe rijk zijn wij door God gezegend. Maar het besef dat het zo was kwam elke keer weer als we naar Nathan keken. Maar inmiddels is hij helemaal eigen en voelt het alsof hij er altijd al is geweest. Hij hoort er al helemaal bij!

Hoe Nathan het deed die eerste week? Meteen al in het ziekenhuis begonnen we met het aan de borst leggen. En dat deden we op een vast ritme thuis ook en dat vaste ritme zit er ongeveer wel in. Regeldagen en nachten zijn er uiteraard ook bij, echt eigenlijk is het één grote regelweek natuurlijk. Zoveel indrukken die je op doet dan wil je gewoon iemand dicht bij je hebben, dus dan slaapt Nathan gewoon bij papa en mama in bed of op de borst.
Slapen doet hij veel al in zijn eigen bed, maar we merken nu al dat sommige delen van de dag hij beter slaapt als we hem bij ons houden en dan zitten we heerlijk knus met Nathan op de arm. Is ook nog eens lekker warm!
Groeien doet hij ook, want de borstvoeding is goed op gang! Maar hij kwam al groot ter wereld dus de meeste kleding in maat 56 is gewoon te klein! Als het nu zomer oid was dan konden kortere mouwen en broekspijpen nog wel maar nu? Doen we hem gewoon maat 62 kleertjes aan...
Mutsjes bleken allemaal te klein te zijn op 1 na die Oma maakte. Dus die heeft hij de eerste week vooral opgehad. Inmiddels kan hij zonder.
Nathan is wel een koukleumpie... liefst goed warm ingestopt anders gaat hij niet slapen. Het beste is nog om hem slapend weg te leggen natuurlijk. Voor het verschonen hebben we een commode in de badkamer opgehangen maar daar vind hij het al gauw te koud. En dan zet hij een keel op natuurlijk!
Dus 's-nachts verschoon ik hem gewoon op bed en overdag ligt het er aan wie hem vast heeft waar het gebeurt. In bad moet het dan ook lekker warm zijn en dan ontspant hij helemaal. Dan zie je pas goed wat een grote tenen hij heeft want die steekt hij dan helemaal uit! En zodra je hem er dan weer uit haalt is het natuurlijk weer hommeles....
Nathan huilt niet veel behalve om te laten weten dat hij honger heeft. Hij is heerlijk rustig en relaxed, maar het scheelt dat mama en papa dat ook zijn, dan neemt hij dat zo over natuurlijk. Hij heeft niet zo snel last van herrie maar je merkt wel dat hij onrustig is in zijn slaap als het een drukte is geweest. Maar als de kinderen boven spelen en radio's aan hebben ed. dan slaapt hij gewoon door gelukkig!

Hoe ik het beleefd heb de eerste week? Ik heb me natuurlijk laten verzorgen en verwennen door mijn moeder en zus en de rest van de familie. Ik ben de eerste dagen amper uit bed geweest. Ook op internet was er radiostilte. Heerlijk in een coconnetje genieten van Nathan en de familie thuis. Sinterklaas heb ik meegevierd en daarna gingen we weer lekker naar boven naar bed. Uiteraard wel hier en daar pijn gehad.
Tijdens het voeden ging dan de TENS op de buik wat hielp tegen pijn van de samentrekkingen van de baarmoeder. Maar na 1 week had ik die niet meer nodig gelukkig!
De hechtingen waren oplosbaar en na 2 dagen flink wat last begon het langzaam weg te gaan. Wat ook wel fijn is als je vooral op bed voed, maar na een week had ik dus ook wel behoefte om weer eens op een gewone stoel te zitten in plaats van een zacht matras. Het was een heerlijk rustige kraamweek zonder telefoontjes, bezoekjes etc. Behalve uiteraard de verloskundige en de wijkverpleegkundige. Nathan heeft de gehoortest gehad die goed was én de hielprik. Dat ging uiteraard niet zonder huilen, maar daarna mocht hij lekker aan de borst bijkomen.
En zo komen we aan het einde van week 1. Wat een bewogen week vol genieten en vitamine L. Want daar groeien kinderen van!

Ach, Here Here, niets zou te wonderlijk zijn voor U!

















donderdag 3 december 2015

3 december 2015 Nathan is geboren!


Zoals ik al zei zou ik de afspraak van 3 december niet halen bij de verloskundige. En die heb ik dan ook netjes afgebeld.

Ik had namelijk vanaf 4.15 uur weeën! Vlak ervoor ook de slijmprop verloren dus het echte werk was begonnen. Om 6 uur waren de weeën al pijnlijk genoeg om ze weg te moeten puffen. Freddy kwam om 6 uur erachter dat ik in bed lag te lezen en vroeg of ik niet kon slapen dus ik zei droog: nee dat wil niet zo als je weeën hebt. Toen moest hij toch nog even wakker worden en heeft daarna zijn werk maar afgebeld. Ik ben toen onder de douche gestapt maar dat beviel ook niet zo dus vlug er weet uit.
We hebben rustig ons ontbijt-riedeltje met Hannah afgewerkt en de kinderen in huis in het ongewisse gelaten. Hannah vroeg nog of Papa vrij was omdat hij normaal niet met ons ontbijt en dat vond ze súper! Verder heeft ze geen link gelegd oid gelukkig.
Om 8.30 uur heb ik de verloskundige afgebeld en om 9.15 heb ik het ziekenhuis gebeld dat ik bij hen kwam bevallen.

Eenmaal in het ziekenhuis heb ik niet zo erg op de klok gekeken. Ik werd aan de monitor gekoppeld en kon weeën wegpuffen. Na een tijdje gecontroleerd en toen had ik 5 á 6 cm ontsluiting. Toen ik op het bed lag voor de controle zakte de hartslag van Nathan naar 50. Op zich niets ernstigs als hij maar weer omhoog schiet en daar stond iedereen ademloos op de wachten terwijl ik weer een wee wegpufte.

Op een gegeven moment werden de weeën mij te heftig en begon ik ze tegen te houden. Toen om pijnstilling gevraagd en na de controle bleek dat ik de boel inderdaad aan het tegenhouden was, 5á 6 centimeter... Maar eenmaal met de pijnstilling ging het vlot. Op een gegeven moment begon ik vruchtwater te verliezen, maar mijn vliezen onder waren nog intact, toen die eenmaal gebroken waren mocht ik meepersen en toen was Nathan er na een kwartier al! Net als de knip en de scheur, maar niet voordat de verloskundige de korte navelstreng nog afknipte die om zijn hoofd zat... En ook Nathan wilde, net als Hannah, dat één armpje tegelijk kwam met het hoofd. Maar voor mij vooral opluchting!

Na negen maanden uitzien, wachten, goed voelen, slecht voelen, niets kunnen, energie over hebben, pijn hebben en op het laatst gewoon wachtzitten, was er nu een zoon voor ons! God is groot, hij gaf ons de verwachting, zijn zorg tijdens de zwangerschap en hij waakte over ons tijdens de bevalling.

Nadat papa het restant van de navelstreng mocht afknippen heeft Nathan heerlijk 2 uur op mama's buik gelegen. Heerlijk onder een deken bijkomen van alle stress van de bevalling. Ondertussen heeft hij ook al meteen aan beide borsten mogen drinken en kreeg hij zo zijn eerste colostrum binnen.


Ondertussen kwam de eerste meconium er bij hem weer uit en scheet hij zichzelf onder tot aan zijn nek....
Maar na die twee uur werd hij gewogen en gemeten en door Oma schoongemaakt en aangekleed. 4140 gram en 55 centimeter. Net als zijn moeder bij de geboorte! En ook wel zoals wij dachten. Een flinke jongen. En toen mocht hij lekker bij Oma bijkomen terwijl mama gewassen werd.
Nadat we allemaal bij waren gekomen en nog wat gegeten of gedronken hadden gingen we onderweg naar huis.
















Eenmaal thuis werden we uiteraard door de hele familie opgewacht. En ook die moesten allemaal even kijken, vasthouden of van een afstandje observeren. Bauke moest even likken en de katten bleven allemaal uit de buurt.
























En toen gingen we allemaal na een enerverende dag lekker op tijd naar bed!

Jesaja 32: 17
Ach, Here Here, zie, Gij hebt de hemel en de aarde gemaakt door uw grote kracht en uw uitgestrekte arm; niets zou te wonderlijk zijn voor U!

(Geplaatst door Joke op 09-12-2015)